Καμηλοκαβαλαρίες 
15.7.09
Χαμένοι στη μετάφραση
Αντιπαθώ τις μεταγλωττίσεις. Υποψιάζομαι πως κάποια στιγμή μπορεί να χρειαστεί να τις υποστώ, ειδικά αν ακολουθήσουμε και σε αυτόν τον τομέα το κακό παράδειγμα της μαμάς Ευρώπης, αλλά τουλάχιστον μέχρι σήμερα έχουμε γλυτώσει. Βέβαια προτιμώ, εκτός της αυθεντικής γλώσσας να έχω και την υποβοήθηση του υπότιτλου. Για πολλούς λόγους. Κυρίως γιατί η ροή του έργου δε σου επιτρέπει να προβληματιστείς με την έννοια των λεχθέντων. Αλλά ορισμένες φορές οι μεταφράσεις καταντούν τραγικές. Σαν να πήρε κάποιος, εντελώς τσαπατσούλικα, το κείμενο των υπότιτλων μιας άλλης γλώσσας και το πέρασε από αυτόματο μεταφραστή. Το αποτέλεσμα; Καμία αντιστοιχία με τα λεγόμενα. Όχι μόνο αυτό, καμία καν λογική στη ροή του λόγου! Αυτό το «προϊόν» κυκλοφορεί ανάμεσά μας…
Όχι ότι αποτελεί έκπληξη, τέτοια «προϊόντα» έχουν περάσει πολλά από τα χέρια μου. Εργασίες! Εργασίες που αντί να εκπονηθούν με… «εργασία», απλά δίδονται σε έναν ηλεκτρονικό μεταφραστή και εν συνεχεία, μέσω της ‘ευεργετικής’ λειτουργίας του copy/paste γίνονται ηλεκτρονική συρραφή, καταλήγοντας σε δίχως κανένα νόημα κείμενα. Αυτά και αποτελούν τις σύγχρονες εργασίες! Τώρα γιατί αυτό δημιουργεί άσχημα συναισθήματα; Είναι και αυτό ένα ερώτημα…
Δεν μπορώ καν να εκφράσω τί ακριβώς συναίσθημα δημιουργεί…
Μια σκηνή που αναπαριστά γλαφυρά και χιουμοριστικά, την έκπληξη ενός ανθρώπου του μέλλοντος μπροστά στην πενιχρή τεχνολογία του παρόντος, σε ένα έργο του οποίου η μετάφραση αποτελεί την πιο πενιχρή χρήση της τεχνολογίας του παρόντος και την πλήρη απουσία του ανθρώπινου πνεύματος. Με τέτοιο υπόβαθρο πως θα προσεγγιστεί ποτέ το μέλλον;
Αντιπαθώ τις μεταγλωττίσεις. Υποψιάζομαι πως κάποια στιγμή μπορεί να χρειαστεί να τις υποστώ, ειδικά αν ακολουθήσουμε και σε αυτόν τον τομέα το κακό παράδειγμα της μαμάς Ευρώπης, αλλά τουλάχιστον μέχρι σήμερα έχουμε γλυτώσει. Βέβαια προτιμώ, εκτός της αυθεντικής γλώσσας να έχω και την υποβοήθηση του υπότιτλου. Για πολλούς λόγους. Κυρίως γιατί η ροή του έργου δε σου επιτρέπει να προβληματιστείς με την έννοια των λεχθέντων. Αλλά ορισμένες φορές οι μεταφράσεις καταντούν τραγικές. Σαν να πήρε κάποιος, εντελώς τσαπατσούλικα, το κείμενο των υπότιτλων μιας άλλης γλώσσας και το πέρασε από αυτόματο μεταφραστή. Το αποτέλεσμα; Καμία αντιστοιχία με τα λεγόμενα. Όχι μόνο αυτό, καμία καν λογική στη ροή του λόγου! Αυτό το «προϊόν» κυκλοφορεί ανάμεσά μας…Όχι ότι αποτελεί έκπληξη, τέτοια «προϊόντα» έχουν περάσει πολλά από τα χέρια μου. Εργασίες! Εργασίες που αντί να εκπονηθούν με… «εργασία», απλά δίδονται σε έναν ηλεκτρονικό μεταφραστή και εν συνεχεία, μέσω της ‘ευεργετικής’ λειτουργίας του copy/paste γίνονται ηλεκτρονική συρραφή, καταλήγοντας σε δίχως κανένα νόημα κείμενα. Αυτά και αποτελούν τις σύγχρονες εργασίες! Τώρα γιατί αυτό δημιουργεί άσχημα συναισθήματα; Είναι και αυτό ένα ερώτημα…
Δεν μπορώ καν να εκφράσω τί ακριβώς συναίσθημα δημιουργεί…
Μια σκηνή που αναπαριστά γλαφυρά και χιουμοριστικά, την έκπληξη ενός ανθρώπου του μέλλοντος μπροστά στην πενιχρή τεχνολογία του παρόντος, σε ένα έργο του οποίου η μετάφραση αποτελεί την πιο πενιχρή χρήση της τεχνολογίας του παρόντος και την πλήρη απουσία του ανθρώπινου πνεύματος. Με τέτοιο υπόβαθρο πως θα προσεγγιστεί ποτέ το μέλλον;
{Θέλω να ελπίζω δηλαδή ότι αυτά αποτελούν ηλεκτρονκά
και όχι ανθρώπινα «προϊόντα»...
Αν και κανείς δεν ξέρει...}
10.7.09
Διαβολοσκορπίσματα…
Εννέα το πρωί και τριάντα δύο βαθμοί θερμοκρασία εδάφους. Αυτή η ζέστη εξαντλεί. «Δολοφονεί» με αργό και βασανιστικό τρόπο. Αναζήτηση ραδιοφωνικού σταθμού. Μα τι έχουν πάθει όλοι; Ή θα εκπέμπουν διαφημίσεις «ανεγκέφαλου» περιεχομένου, ή θα έχουν κάποιο γλυκανάλατο «ραδιοφωνικό παραγωγό» που θα αναπτύσσει θεωρίες, ή θα «χορεύουν» σε αδιάλειπτο ρυθμό «μπιτ». Ειδικά το τελευταίο γίνεται υπερβολικά κουραστικό. Η πλήρης ισοπέδωση της μελωδίας με στόχο το «μαστουρωμένο» κοινό. Πως το είχε πει να δεις ο φίλος που εργαζόταν επί πολλά συναπτά έτη στη νύχτα: «Ρε ‘συ. Αυτοί μαστουρώνουν τον πελάτη με την υψηλή ένταση και το συνεχές μπίτ». Νέο είδος «νόμιμου» ναρκωτικού λοιπόν;
Όχι ότι οι διαφημίσεις δεν είναι εξ ίσου κουραστικές, απλά το «μπιτ» συνήθως παιδεύει τ’ αυτιά και «τσιτώνει» το νευρικό σύστημα. Αλλά και αυτές το ίδιο κάνουν μόλις συνειδητοποιήσει κανείς το περιεχόμενό τους. Το ίδιο και οι ραδιοφωνικοί παραγωγοί που λιβανίζουν σε σταθερό μοτίβο. Τελικά δεν υπάρχει σωτηρία για το «αγαπημένο σου μέσο». Εν αυτοκινήτω βεβαίως-βεβαίως διότι κατά τα άλλα η απόλυτη ησυχία είναι προτιμητέα. Ν’ αγαπιόμαστε, αλλά από μακριά!
Διόρθωση και σχολιασμός του κείμενου, όσο γίνεται δηλαδή (η μόνη σωτηρία θα ήταν η εξ αρχής συγγραφή), με ταχύτατους ρυθμούς. Να τηρηθεί και η υπόσχεση πως τουλάχιστον δεν θα κωλυσιεργήσεις εσύ.
«Έτοιμο, θες να συναντηθούμε αύριο;»
«Λείπω εκτός, θα επιστρέψω από… Τρίτη!»
Κατά τα άλλα επιθυμούσε να «ολοκληρώσει» μέχρι την άλλη Κυριακή… του 2010;
Για εκεί φαίνεται ότι πάει…
Λαμβανομένου υπόψη και του «πρότερου εντίμου βίου», και το 2011 πιθανό είναι…
Εν τω μεταξύ, το θέμα της επικύρωσης εγγράφων γίνεται όλο και πιο πολύπλοκο. Σε θεωρητικό επίπεδο μια υπεύθυνη δήλωση αρκεί. Σε πρακτικό επίπεδο κανείς δεν τη δέχεται, ενώ τα έγγραφα ιδιωτικού φορέα δεν επικυρώνονται…
Μα μισό λεπτό; Τι σημαίνει επικύρωση; Η έγγραφη δήλωση υπεύθυνου προσώπου πως το φωτοαντίγραφο είναι πιστό αντίγραφο του αυθεντικού. Γιατί πρέπει λοιπόν να διαχωρίζονται τα έγγραφα; Η πιστοποίηση αυτή είναι οφθαλμοφανής. Βέβαια, αν διδόταν το δικαίωμα, μετά θα σταματούσαν τα έξοδα του κάθε πολίτη ώστε να παραλάβει «αυθεντικά αντίγραφα» από τον κάθε φορέα. Αυθεντικά αντίγραφα; (!) Ε να μη χαλάμε και την πιάτσα… το χρήμα πρέπει να κινείται κι εμείς πρέπει να το βοηθάμε με κάθε τρόπο…
Και ενώ κανονικά η ανάλυση που απαιτούνταν για το πεδίο των συνεργατών, ώστε να ξεκινήσει η συγγραφή της πρότασης για την μαμά Ευρώπη, έπρεπε να βρίσκεται εδώ και μέρες στο γραφείο, ο συνεργάτης «είχε μπλέξει» και «ελπίζει» να «ολοκληρώσει» μέχρι τη Δευτέρα. Το μόνο σίγουρο λοιπόν παραμένει ότι σε λίγο ο άραβας θα μπλέξει τα χέρια του στα σχοινιά και τη μάτσα της ιστιοσανίδας και μέχρι να καταφέρει να τα ξεμπλέξει η μαμά Ευρώπη δεν θα πάρει τίποτε…
Όχι ότι οι διαφημίσεις δεν είναι εξ ίσου κουραστικές, απλά το «μπιτ» συνήθως παιδεύει τ’ αυτιά και «τσιτώνει» το νευρικό σύστημα. Αλλά και αυτές το ίδιο κάνουν μόλις συνειδητοποιήσει κανείς το περιεχόμενό τους. Το ίδιο και οι ραδιοφωνικοί παραγωγοί που λιβανίζουν σε σταθερό μοτίβο. Τελικά δεν υπάρχει σωτηρία για το «αγαπημένο σου μέσο». Εν αυτοκινήτω βεβαίως-βεβαίως διότι κατά τα άλλα η απόλυτη ησυχία είναι προτιμητέα. Ν’ αγαπιόμαστε, αλλά από μακριά!
Διόρθωση και σχολιασμός του κείμενου, όσο γίνεται δηλαδή (η μόνη σωτηρία θα ήταν η εξ αρχής συγγραφή), με ταχύτατους ρυθμούς. Να τηρηθεί και η υπόσχεση πως τουλάχιστον δεν θα κωλυσιεργήσεις εσύ.
«Έτοιμο, θες να συναντηθούμε αύριο;»
«Λείπω εκτός, θα επιστρέψω από… Τρίτη!»
Κατά τα άλλα επιθυμούσε να «ολοκληρώσει» μέχρι την άλλη Κυριακή… του 2010;
Για εκεί φαίνεται ότι πάει…
Λαμβανομένου υπόψη και του «πρότερου εντίμου βίου», και το 2011 πιθανό είναι…
Εν τω μεταξύ, το θέμα της επικύρωσης εγγράφων γίνεται όλο και πιο πολύπλοκο. Σε θεωρητικό επίπεδο μια υπεύθυνη δήλωση αρκεί. Σε πρακτικό επίπεδο κανείς δεν τη δέχεται, ενώ τα έγγραφα ιδιωτικού φορέα δεν επικυρώνονται…
Μα μισό λεπτό; Τι σημαίνει επικύρωση; Η έγγραφη δήλωση υπεύθυνου προσώπου πως το φωτοαντίγραφο είναι πιστό αντίγραφο του αυθεντικού. Γιατί πρέπει λοιπόν να διαχωρίζονται τα έγγραφα; Η πιστοποίηση αυτή είναι οφθαλμοφανής. Βέβαια, αν διδόταν το δικαίωμα, μετά θα σταματούσαν τα έξοδα του κάθε πολίτη ώστε να παραλάβει «αυθεντικά αντίγραφα» από τον κάθε φορέα. Αυθεντικά αντίγραφα; (!) Ε να μη χαλάμε και την πιάτσα… το χρήμα πρέπει να κινείται κι εμείς πρέπει να το βοηθάμε με κάθε τρόπο…
Και ενώ κανονικά η ανάλυση που απαιτούνταν για το πεδίο των συνεργατών, ώστε να ξεκινήσει η συγγραφή της πρότασης για την μαμά Ευρώπη, έπρεπε να βρίσκεται εδώ και μέρες στο γραφείο, ο συνεργάτης «είχε μπλέξει» και «ελπίζει» να «ολοκληρώσει» μέχρι τη Δευτέρα. Το μόνο σίγουρο λοιπόν παραμένει ότι σε λίγο ο άραβας θα μπλέξει τα χέρια του στα σχοινιά και τη μάτσα της ιστιοσανίδας και μέχρι να καταφέρει να τα ξεμπλέξει η μαμά Ευρώπη δεν θα πάρει τίποτε…
Ολοκληρώστε γιατί χανόμαστεεεεε....
Ε-μα…
[Ζέστη… πολλή ζέστη…]
8.7.09
Δυσκολίες…
Αφού το φυνατνοτροφείο περάτωσε τη λειτουργία του, είπε ο άραβας ν’ ασχοληθεί με τη συγγραφή. Η μαμά ευρώπη περιμένει τις προτάσεις και μια ανασκόπηση ψάχνει συγγραφέα. Ελλείψει ολοκληρωμένης συνεννόησης για αντιμετώπιση των πρώτων είπε ο έρμος ν’ ασχοληθεί αρχικά με τη δεύτερη, η οποία σημειωτέων έχει στοιχειώσει εδώ και τρίμηνο στην επιφάνεια εργασίας (aka desktop) του τούρκου. Αμ δε!
Διότι εκεί που αρχίζεις και ξεσκαρτάρεις τα εξήντα(συν) αρθράκια και ξεκινάς να καταγράφεις τις σκέψεις σου, πέφτεις πάνω σε μια αναφορά που δεν την έχεις και τη θεωρείς σημαντική για να στηρίξεις το υπόβαθρο. Ανοίγεις τον περιηγητή διαδικτύου (aka explorer) και ανατρέχεις στον ιστοτόπο (aka webpage) του εκδοτικού οίκου. Βρίσκεις το αρθράκι (του ’59…) και πάνω που με συγκίνηση περισσή, επειδή θα μάθεις το σκεπτικό πάνω στο οποίο στηρίχθηκε η συγκεκριμένη μορφή και χρήση της εξίσωσης Langmuir, πατάς το κουμπάκι download, σου βγαίνει ένα κιτρινάκι που σε πληροφορεί ότι μπορείς να δεις μόνο την πρώτη σελίδα, για να κατεβάσεις το άρθρο πρέπει να πλερώσεις… (υπέγραψα άμεσα είπα σύντεκνε)
Τσάμπα η συγκίνηση και η χαρά, με την απορία θα μείνει η ανθρωπότητα…
Με διάχυτη την απογοήτευση ζωγραφισμένη στο πρόσωπο, ο άραβας συνειδητοποιεί πως κάποια θεία δίκη συνωμότησε με το σύμπαν ώστε να μη δημιουργηθεί ποτέ η ανασκόπηση. Διότι και που θέλει πολύ, η έρμη η δημοσίευση αρνείται να κατέβει ενώ το σύμπαν απλά κοιτά προς άλλη κατεύθυνση…
Αποφασίζει λοιπόν να κατευθυνθεί να πνίξει τον πόνο του στα μοχίτο!
Σταθερές αξίες…
Αφού το φυνατνοτροφείο περάτωσε τη λειτουργία του, είπε ο άραβας ν’ ασχοληθεί με τη συγγραφή. Η μαμά ευρώπη περιμένει τις προτάσεις και μια ανασκόπηση ψάχνει συγγραφέα. Ελλείψει ολοκληρωμένης συνεννόησης για αντιμετώπιση των πρώτων είπε ο έρμος ν’ ασχοληθεί αρχικά με τη δεύτερη, η οποία σημειωτέων έχει στοιχειώσει εδώ και τρίμηνο στην επιφάνεια εργασίας (aka desktop) του τούρκου. Αμ δε!Διότι εκεί που αρχίζεις και ξεσκαρτάρεις τα εξήντα(συν) αρθράκια και ξεκινάς να καταγράφεις τις σκέψεις σου, πέφτεις πάνω σε μια αναφορά που δεν την έχεις και τη θεωρείς σημαντική για να στηρίξεις το υπόβαθρο. Ανοίγεις τον περιηγητή διαδικτύου (aka explorer) και ανατρέχεις στον ιστοτόπο (aka webpage) του εκδοτικού οίκου. Βρίσκεις το αρθράκι (του ’59…) και πάνω που με συγκίνηση περισσή, επειδή θα μάθεις το σκεπτικό πάνω στο οποίο στηρίχθηκε η συγκεκριμένη μορφή και χρήση της εξίσωσης Langmuir, πατάς το κουμπάκι download, σου βγαίνει ένα κιτρινάκι που σε πληροφορεί ότι μπορείς να δεις μόνο την πρώτη σελίδα, για να κατεβάσεις το άρθρο πρέπει να πλερώσεις… (υπέγραψα άμεσα είπα σύντεκνε)
Τσάμπα η συγκίνηση και η χαρά, με την απορία θα μείνει η ανθρωπότητα…
Με διάχυτη την απογοήτευση ζωγραφισμένη στο πρόσωπο, ο άραβας συνειδητοποιεί πως κάποια θεία δίκη συνωμότησε με το σύμπαν ώστε να μη δημιουργηθεί ποτέ η ανασκόπηση. Διότι και που θέλει πολύ, η έρμη η δημοσίευση αρνείται να κατέβει ενώ το σύμπαν απλά κοιτά προς άλλη κατεύθυνση…
Αποφασίζει λοιπόν να κατευθυνθεί να πνίξει τον πόνο του στα μοχίτο!
Σταθερές αξίες…
[ Μα καλά, γιατί δεν υιοθετούν ειδική μεταχείριση για τους κριτές;
Θα τους μαλώσω, την επόμενη φορά θα απαντήσω με ένα κίτρινο μεϊλάκι:
You need to pay in order to acquire the review of that paper! ]
Θα τους μαλώσω, την επόμενη φορά θα απαντήσω με ένα κίτρινο μεϊλάκι:
You need to pay in order to acquire the review of that paper! ]
6.7.09
Πίσω…
Όλ’ αυτά μέχρι χτες. Σήμερα πίσω στην πόλη και στις υποχρεώσεις. Το φυντανοτροφείο διέκοψε πια τη λειτουργία του και οι εκκρεμότητες προς αυτό εκπληρώθηκαν στο ακέραιο. Ραντεβού για του χρόνου, αλλά σίγουρα ορισμένα πράγματα θα σου λείψουν. Όχι όλα, αλλά ορισμένα απ’ τα φυντάνια σίγουρα. Εν τέλει, η «αίσθηση» που σου αφήνει. Γλυκόπικρη στο σύνολό της, αλλά το γλυκό κομμάτι της είν’ όμορφο, παρά την πίκρα που αφήνει το άλλο τμήμα.
Η συνέχεια στο γραφείο μέχρι να έρθει η ώρα της «μεγάλης φυγής». Η μαμά ευρώπη θέλει τις προτάσεις έτοιμες το Σεπτέμβρη και εσύ δεν έχεις διάθεση να επιστρέψεις άρον-άρον τότε. Αλλά παρά την κούραση που αναδύεται σιγά-σιγά από μέσα σου, ένα μοχίτο εκεί στο λόφο, μακριά από τα σπίτια, μέσα στη φύση, παρέα με τον ουρανό, θα το ήθελες πολύ. Αν όχι εκεί, τότε στο γαλάζιο και λευκό. Ή αλλού… Τόσο που πραγματικά αναρωτιέσαι γιατί παραμένεις κάτοικος πόλεως. Δεν μπορείς να τα έχεις όλα, αλλά είναι θέμα επιλογής ή τελικά είναι απλά θέμα συνήθειας;
Ανάπαυλα ολίγων ημερών. Περισσότερων από το προβλεπόμενο. Αναγκαίων ίσως (τί θα κοστίσει άραγε;). Αν και εδώ που τα λέμε ίσως πολύ περισσότερες να ήταν αναγκαίες. Ξέκλεψες εν τέλει δύο ημέρες και το τετραήμερο στην εξοχή «για δουλειές» έγινε πραγματικότητα. Διότι «για δουλειές» επρόκειτο. Άσχετο αν απουσίασες από την επίσημη εκδήλωση. Η συνάντηση τουλάχιστον έγινε, αν και η καρποφορία της είναι υπό διερεύνηση. Οι παραλίες πάλι είχαν την τιμητική τους. Το ίδιο και οι νυχτερινές και ήρεμες βόλτες στο χώρο της ιερής άλτεως. Μακριά από τα φώτα. Ακόμα και μέσα στη υπερβολική υγρασία, η δροσιά της απουσίας τόνων τσιμέντου ήταν ευχάριστη. Οι νύχτες κύλησαν με άφθονα μοχίτο στο μπαράκι πάνω στο λοφάκι. Η αίσθηση πως γύρω υπάρχει φύση και όχι πόλη γαλήνια. Αναζωογονητική.
Όλ’ αυτά μέχρι χτες. Σήμερα πίσω στην πόλη και στις υποχρεώσεις. Το φυντανοτροφείο διέκοψε πια τη λειτουργία του και οι εκκρεμότητες προς αυτό εκπληρώθηκαν στο ακέραιο. Ραντεβού για του χρόνου, αλλά σίγουρα ορισμένα πράγματα θα σου λείψουν. Όχι όλα, αλλά ορισμένα απ’ τα φυντάνια σίγουρα. Εν τέλει, η «αίσθηση» που σου αφήνει. Γλυκόπικρη στο σύνολό της, αλλά το γλυκό κομμάτι της είν’ όμορφο, παρά την πίκρα που αφήνει το άλλο τμήμα.Η συνέχεια στο γραφείο μέχρι να έρθει η ώρα της «μεγάλης φυγής». Η μαμά ευρώπη θέλει τις προτάσεις έτοιμες το Σεπτέμβρη και εσύ δεν έχεις διάθεση να επιστρέψεις άρον-άρον τότε. Αλλά παρά την κούραση που αναδύεται σιγά-σιγά από μέσα σου, ένα μοχίτο εκεί στο λόφο, μακριά από τα σπίτια, μέσα στη φύση, παρέα με τον ουρανό, θα το ήθελες πολύ. Αν όχι εκεί, τότε στο γαλάζιο και λευκό. Ή αλλού… Τόσο που πραγματικά αναρωτιέσαι γιατί παραμένεις κάτοικος πόλεως. Δεν μπορείς να τα έχεις όλα, αλλά είναι θέμα επιλογής ή τελικά είναι απλά θέμα συνήθειας;
2.7.09
Απογοήτευση
Λέξεις πεταγμένες απλά στο χαρτί, αβασάνιστα και απερίσκεπτα, προσπαθούν ν' αποτυπώσουν μια έννοια, μια εικόνα. Ανεπιτυχώς. Το κείμενο δεν διαθέτει κανένα «χαρακτήρα». Αντιθέτως διατυμπανίζει απροκάλυπτα την αδιαφορία του συντάκτη του. Πασαλείμματα για να τελειώνει μια ώρ' αρχύτερα. Λέξεις σκορπισμένες όπως ήρθαν στο μυαλό κι όχι επιλεγμένες, δουλεμένες και τοποθετημένες έτσι ώστε να δημιουργούν το επιθυμητό. Φτωχά και χωρίς εργονομία, χωρίς καμία πρόβλεψη, χωρίς μεράκι. Ακανόνιστα σχήματα εκπλήρωσης συμβατικών υποχρεώσεων, με σαθρά θεμέλια, ανίκανα ν' αντέξουν και την πιο ανεπαίσθητη δόνηση.
Θα μπορούσε εδώ να ξεκινήσει ένα μακρύ «κατηγορώ» για ένα σωρό πράγματα που ενισχύουν αυτή την κατάσταση. Αντ' αυτού απογοήτευση. Γιατί ο πραγματικός ένοχος είναι η κινούσα δύναμη, η νοοτροπία, οι επιδιώξεις, η στάση ζωής.
Καλό; Κακό; Απογοητευτικό. Υποδηλώνει την κατάσταση «άρπα, κόλλα» η οποία κυριαρχεί όλο και περισσότερο στον κόσμο, διεισδύοντας ραγδαία σε κάθε πτυχή του. Λέξεις πεταμένες ακατάστατα πάνω σε ένα χαρτί, να εκφράζουν ένα αμφίβολο αύριο, χτίζοντας σήμερα τα ασθενικά κι αδύναμα θεμέλιά του.
Λέξεις πεταγμένες απλά στο χαρτί, αβασάνιστα και απερίσκεπτα, προσπαθούν ν' αποτυπώσουν μια έννοια, μια εικόνα. Ανεπιτυχώς. Το κείμενο δεν διαθέτει κανένα «χαρακτήρα». Αντιθέτως διατυμπανίζει απροκάλυπτα την αδιαφορία του συντάκτη του. Πασαλείμματα για να τελειώνει μια ώρ' αρχύτερα. Λέξεις σκορπισμένες όπως ήρθαν στο μυαλό κι όχι επιλεγμένες, δουλεμένες και τοποθετημένες έτσι ώστε να δημιουργούν το επιθυμητό. Φτωχά και χωρίς εργονομία, χωρίς καμία πρόβλεψη, χωρίς μεράκι. Ακανόνιστα σχήματα εκπλήρωσης συμβατικών υποχρεώσεων, με σαθρά θεμέλια, ανίκανα ν' αντέξουν και την πιο ανεπαίσθητη δόνηση.
Θα μπορούσε εδώ να ξεκινήσει ένα μακρύ «κατηγορώ» για ένα σωρό πράγματα που ενισχύουν αυτή την κατάσταση. Αντ' αυτού απογοήτευση. Γιατί ο πραγματικός ένοχος είναι η κινούσα δύναμη, η νοοτροπία, οι επιδιώξεις, η στάση ζωής.
Καλό; Κακό; Απογοητευτικό. Υποδηλώνει την κατάσταση «άρπα, κόλλα» η οποία κυριαρχεί όλο και περισσότερο στον κόσμο, διεισδύοντας ραγδαία σε κάθε πτυχή του. Λέξεις πεταμένες ακατάστατα πάνω σε ένα χαρτί, να εκφράζουν ένα αμφίβολο αύριο, χτίζοντας σήμερα τα ασθενικά κι αδύναμα θεμέλιά του.
1.7.09
Αλλαγές…
Φτάνει λοιπόν το βράδυ και οι απανταχού ξενύχτες βγαίνουν στη γύρα στα γνωστά μπαράκια. Έλα μου ντε που δεν είναι οι μόνοι! Γιατί από σήμερα βγαίνει στη γύρα και το σώμα δίωξης καπνιστικού εγκλήματος.
Πλησιάζει λοιπόν ο εκπρόσωπος, ντυμένος με πολιτικά για να μη δίνει στόχο, σε έναν πελάτη που κάθεται στη μπάρα και του λέει:
«Μόλις λάβαμε μία ανώνυμη καταγγελία ότι καπνίζατε»
Και ο πελάτης:
«Όχι, όχι, φιλαράκι παρεξήγηση! Γεύση έπαιρνα μόνο, δεν καταπίνω!»
Η «απαγόρευση» του καπνίσματος είναι ένα αρκετά πολυσύνθετο θέμα.
Οι «εκπτώσεις» στις οποίες συνεχώς «σύρονται» οι εκάστοτε κυβερνώντες πάλι δεν είναι καθόλου σύνθετο θέμα.
It’s all about money honey. Α και ψηφαλάκια, αλλά κυρίως χρήματα.
Ως γνήσια καπιταλιστική κοινωνία (το μυαλό μας και μια λίρα) μετρούμε τα πάντα με το χρήμα.
Μόνο που αυτό είναι μέσο συναλλαγής και όχι μέτρο του κόσμου.
Στη στρεβλή όμως σημερινή κατάντια αυτά είναι ψιλά γράμματα.
Όχι πως και η κατάργηση της συνήθειας του καπνίσματος δεν θα έχει και κάποια οικονομικά οφέλη. Αυτά όμως θα είναι ισοκατανεμημένα και αυτό είναι ένα μεγάλο πρόβλημα.
Ο σεβασμός στην ανθρώπινη υγεία όμως δεν αποτιμάται σε χρήμα και είναι ανώτερος της οποιασδήποτε «ελευθερίας».
Η ουσία είναι να απαξιωθεί το κάπνισμα από το σύνολο της κοινωνίας. Δεν είναι ούτε να «ρυθμιστεί και διαχωριστεί» η κοινωνία σε δύο στρατόπεδα, ούτε να μετατραπεί μέρος του πληθυσμού σε στρατιώτες κάποιας φατρίας ή καταδότες άλλης, δημιουργώντας έτσι ένα νέο κύμα ιδιότυπου ρατσισμού.
Φτάνει λοιπόν το βράδυ και οι απανταχού ξενύχτες βγαίνουν στη γύρα στα γνωστά μπαράκια. Έλα μου ντε που δεν είναι οι μόνοι! Γιατί από σήμερα βγαίνει στη γύρα και το σώμα δίωξης καπνιστικού εγκλήματος.Πλησιάζει λοιπόν ο εκπρόσωπος, ντυμένος με πολιτικά για να μη δίνει στόχο, σε έναν πελάτη που κάθεται στη μπάρα και του λέει:
«Μόλις λάβαμε μία ανώνυμη καταγγελία ότι καπνίζατε»
Και ο πελάτης:
«Όχι, όχι, φιλαράκι παρεξήγηση! Γεύση έπαιρνα μόνο, δεν καταπίνω!»
Η «απαγόρευση» του καπνίσματος είναι ένα αρκετά πολυσύνθετο θέμα.
Οι «εκπτώσεις» στις οποίες συνεχώς «σύρονται» οι εκάστοτε κυβερνώντες πάλι δεν είναι καθόλου σύνθετο θέμα.
It’s all about money honey. Α και ψηφαλάκια, αλλά κυρίως χρήματα.
Ως γνήσια καπιταλιστική κοινωνία (το μυαλό μας και μια λίρα) μετρούμε τα πάντα με το χρήμα.
Μόνο που αυτό είναι μέσο συναλλαγής και όχι μέτρο του κόσμου.
Στη στρεβλή όμως σημερινή κατάντια αυτά είναι ψιλά γράμματα.
Όχι πως και η κατάργηση της συνήθειας του καπνίσματος δεν θα έχει και κάποια οικονομικά οφέλη. Αυτά όμως θα είναι ισοκατανεμημένα και αυτό είναι ένα μεγάλο πρόβλημα.
Ο σεβασμός στην ανθρώπινη υγεία όμως δεν αποτιμάται σε χρήμα και είναι ανώτερος της οποιασδήποτε «ελευθερίας».
Η ουσία είναι να απαξιωθεί το κάπνισμα από το σύνολο της κοινωνίας. Δεν είναι ούτε να «ρυθμιστεί και διαχωριστεί» η κοινωνία σε δύο στρατόπεδα, ούτε να μετατραπεί μέρος του πληθυσμού σε στρατιώτες κάποιας φατρίας ή καταδότες άλλης, δημιουργώντας έτσι ένα νέο κύμα ιδιότυπου ρατσισμού.
28.6.09
Χμφφφφτττττ…
Κάτι πάει πολύ στραβά. Μα πάρα πολύ στραβά.
Ο γιαλός να ‘ναι; Η ρότα; Το κλήμα;
Παραλίγο να λακίσεις νωρίς απ’ το γλέντι.
Ευτυχώς, οι «από παιδιόθεν» φίλοι σε κράτησαν «με το ζόρι».
Ναι, καλά «τραβάτε με κι ας κλαίω» είσαι, όπως πάντα.
Καλά που υπάρχουν και αυτοί…
Κάπου εκεί χαμένοι…
Τελικά πήρες και τα κλειδιά.
Εντάξει, όχι μέχρι εκεί…
Η νύφη και ο γαμπρός ‘φύγαν μετά από ‘σένα!
Α, κι οι γονείς, και η κουμπάρα…
Αναζωογονητικό, σίγουρα…
Αλλά συνεχίζει κάτι «αδιόρατο» να πηγαίνει πολύ πολύ πολύ στραβά…
Ας τον ισιώσει κάποιος αυτόν το γιαλό τέλος πάντων…
Και απομακρύντε το γάιδαρο από το κλήμα επειγόντως!
Κάτι πάει πολύ στραβά. Μα πάρα πολύ στραβά.Ο γιαλός να ‘ναι; Η ρότα; Το κλήμα;
Παραλίγο να λακίσεις νωρίς απ’ το γλέντι.
Ευτυχώς, οι «από παιδιόθεν» φίλοι σε κράτησαν «με το ζόρι».
Ναι, καλά «τραβάτε με κι ας κλαίω» είσαι, όπως πάντα.
Καλά που υπάρχουν και αυτοί…
Κάπου εκεί χαμένοι…
Τελικά πήρες και τα κλειδιά.
Εντάξει, όχι μέχρι εκεί…
Η νύφη και ο γαμπρός ‘φύγαν μετά από ‘σένα!
Α, κι οι γονείς, και η κουμπάρα…
Αναζωογονητικό, σίγουρα…
Αλλά συνεχίζει κάτι «αδιόρατο» να πηγαίνει πολύ πολύ πολύ στραβά…
Ας τον ισιώσει κάποιος αυτόν το γιαλό τέλος πάντων…
Και απομακρύντε το γάιδαρο από το κλήμα επειγόντως!
Παρακαλείστε όπως 
